Als je dan een kans krijgt....

"Je bent hier op gesprek voor de functie van receptioniste, maar wij hebben ook een secretaressefunctie vacant. Is dat misschien iets voor je?"

Enigszins verbouwereerd keek ik mijn gesprekspartner aan. Ik? Secretaresse? Really? Had ze mijn cv niet gelezen? Nul ervaring in een ondersteunende functie. Helemaal niets. Geen typediploma. Geen computerervaring, nada, nix. En daarbij, de hele dag met een bak koffie achter iemand aanrennen eh.... not my cup of tea (or coffee for that matter). Nog steeds niet trouwens, voorzichtig uitgedrukt.

"Ik weet dat je geen ervaring hebt in het vak", zei ze. "En ik hoor je bezwaren. Maar je hebt, voor jouw leeftijd, ervaring op andere – voor ons – belangrijke vlakken. Je hebt een goede achtergrond, een gedegen opleiding, je hebt zelfstandig gefunctioneerd en leiding gegeven, je spreekt je talen, weet hoe je moet organiseren en last but not least, je bent niet werkschuw. De manager die een ondersteuner zoekt, boeit het niet zo erg dat je geen diploma’s hebt, hij is op zoek naar iemand die van aanpakken weet."

En de rest is geschiedenis. Ik heb 16 jaar bij die organisatie gewerkt en hard ook. Want ik wilde bewijzen, voornamelijk aan mezelf, dat ik het kon. Ik begon als typemiep (niet oneerbieding bedoelt!) en nam alles op me waar iemand anders niet voor te porren was.

Getting shit done

Van junior secretaresse tot directiesecretaresse met office-management taken. Ik typte & werkte handgeschreven rapporten uit (50 pagina’s en meer!), beheerde de kleine kas, deed de leenauto administratie, sprak met leveranciers, beheerde agenda’s, maakte afspraken, regelde, organiseerde, hielp, ondersteunde, werkte de eerste stappen uit voor een digitaal archiveersysteem, deed de facturatie, schreef brochures in 'jip-en-janneke taal', vertaalde vaktechnische correspondentie van het Nederlands naar het Engels, leidde collega’s op, stelde richtlijnen en procedures op, coördineerde (interne) verhuizingen en nog veel meer.

Mijn officiële papieren voor het vak haalde ik in de avonduren. Kan best, 40+ uur werken, een huishouden, en een studie.

Op een bepaald ogenblik had ik bij die organisatie mijn glazen plafond bereikt en ben ik verder gaan kijken. Ik had prikkels nodig, moest uitgedaagd worden; ik wil mezelf altijd blijven ontwikkelen, de grijze massa moet aan de gang blijven. En die uitdaging was daar weg. Ik was onderdeel van het meubilair en voor ambitieuze ondersteuners was er gewoonweg geen ruimte, geen budget voor ontwikkeling. Het stempel dat je had kon niet worden gewist.

Best een onzekere periode. Om tijdens de eerste bankencrisis van baan te veranderen. Maar binnen een maand had ik iets anders. Ik wilde een uitdaging en die kreeg ik. No regrets!

Wereld, made @Canva by @Ings_bizz

Wereld, made @Canva by @Ings_bizz

Basis

Dat eerste gesprek heeft de basis gelegd voor mijn verdere werkzame leven. Ik ben nog steeds dankbaar voor de kans die ik kreeg. Met die kans kon ik mijn kwaliteiten ontdekken en kwam ik erachter dat ik kon doen waar ik energie van kreeg en krijg: het ondersteunen van anderen. Inmiddels weet ik ook dat ik er goed in ben, dat het voor mij geen inspanning is, maar een natuurlijk iets. Het zit in mij. Nee. Dat is niet arrogant, dat heet zelfvertrouwen.

Ik heb nog steeds contact met mensen van dat bedrijf, met name met de managers waarvoor ik toen werkte. Ergens hebben zij een aandeel in het welslagen van Ing's Bizz nu!

Zelf

Natuurlijk, ik heb het zelf gedaan, zelf de kansen gepakt, zelf keuzes gemaakt en ik werk er keihard voor. Het komt me niet aanwaaien, maar zonder het vertrouwen destijds zou ik nu niet met zo ontzettend veel plezier en energie mijn bedrijf runnen en mijn klanten van dienst zijn. Zij profiteren ook van die kans die ik ooit kreeg.

Het is wat je ermee doet. Kansen zien is kansen pakken: een cliché, maar waar.

Kan ik voor jou iets betekenen? Denk je dat je mijn ervaring kunt gebruiken? Ik hoor of lees het graag van je!