Netwerken, het is net werken

Over hoe het werkt. Dat netwerken. Of net werken.

Betekenis

Netwerken. Volgens de Van Dale:

”net·werk (het; o) 1 op een net lijkend geheel: een netwerk van draden; (figuurlijk) een netwerk van intriges; iemands sociale netwerk alle mensen die hij kent en die hem ook kennen 2 (computer) een aantal aan elkaar gekoppelde computers

net·wer·ken (netwerkte, heeft genetwerkt) 1 contacten aanknopen en onderhouden die nuttig kunnen zijn voor je carrière”.

Voor dit stuk gaan ik voor de relevantie uit van de tweede betekenis: contacten aanknopen en onderhouden die nuttig kunnen zijn voor je carrière. Laat - denk ik - niet zo heel veel aan de verbeelding over.

Netwerken doe je de hele dag, op heel veel manieren. Je noemt sociaal contact hebben in het dagelijks leven niet direct netwerken , maar dat is het eigenlijk wel. Dat contact is niet per se handig voor je carrière op dat moment, maar misschien wel voor andere aspecten van je leven. Een vriendelijke glimlach naar die leukerd die schuin tegenover je zit in de trein, een gesprek met onbekenden tijdens een verjaardagsfeest, noem het maar op.

image: Ingrid Serraarens

image: Ingrid Serraarens

Netwerken leuk?

Zakelijk gezien is netwerken voor de ondernemers belangrijk. Je bent zelfstandig ondernemer, je verkoopt jouw diensten of product online en offline. Je maakt gebruik van je netwerk als je iets nodig hebt, jouw netwerk weet jou te vinden als zij iets nodig hebben. Je verwijst en verbindt mensen in je netwerk als je denk dat zij iets voor elkaar kunnen betekenen. Op zo veel als mogelijk manieren doe je aan netwerken.

Is het altijd leuk? Nee. Het is soms ronduit vervelend, of liever, ongemakkelijk. Ik ken genoeg ondernemers, waaronder ondergetekende, die het geen feestje vinden om voor een groep van volslagen vreemden een pitch af te steken. Of bij een standaard netwerkborrel dezelfde mensen tegen te komen. Of het zoveelste oppervlakkige gesprek te beginnen. En, wat te denken van die akelige stiltes die soms vallen….. Ieuw met een uitroepteken. Mijn ongemakkelijkheid heeft overigens niets te maken met onzekerheid of het niet ontwikkeld zijn van mijn sociale skills, maar heeft heel sterk te maken met mijn HSP zijn. Maar daarover later meer.

Hoe je het ook doet, je ontkomt niet aan netwerken. En dat is maar goed ook, je wil tenslotte dat jouw bedrijf iedere keer nieuwe impulsen krijgt, dat jouw website bezocht wordt, dat je jouw visitekaartje kunt afgeven aan ondernemers die je ontmoet. Dat jij als expert gezien wordt in jouw business. Ieder contact is een potentiële nieuwe klant; eerste, tweede of derdegraads.

Netwerk etiquette

Ik weet eigenlijk niet of er een netwerk etiquette is. En of er echte regels voor zijn. Dus dan is Google je beste vriend. En het valt direct op dat ik geen A4’tje krijg met do’s en don’ts. Deze vond ik in ieder geval wel een beetje de lading dekken en het is een mooie opsomming van wat je geacht wordt te doen. Het is wel een lijst uit 2008 (!). Ik denk dat de wereld van zakendoen en netwerken in 11 jaar op z’n minst een beweging heeft gemaakt. Maar, iedereen met een ontwikkeld gevoel voor verhoudingen en normen & waarden zou een netwerkbijeenkomst moeten kunnen tackelen, zonder al te veel problemen, ook al is het niet “jouw ding”.

En een van die “hoe moet het ook alweer” is het uitwisselen van je visitekaartje. Ja, ook nog anno 2019 in directe interactie met mensen, in real life.

Oh, heb ik niet bij me….

Ik was laatst op een training en had mijn – al zeg ik het zelf – hele mooie, strak ontworpen visitekaartjes meegenomen. Dozen vol met die dingen, want heb ze destijds in bulk gekocht. Kan er, als ik wil, mijn toilet zonder moeite mee behangen.

Het was een losse training met deelnemers die ik nog nooit had ontmoet of persoonlijk kende. Een bakje koffie, rondje om de tafel om je voor te stellen (geen pitch!), wie ben je, wat doe je, waar doe je dat…… netwerken pur sang. Na deze introductieronde gaf ik iedere deelneemster mijn visitekaartje, in tweevoud. En……. kreeg er niet één terug.

Van “heb ik nog niet”, “ligt nog bij de drukker” tot “oh, heb ik niet bij me”. Dat kan allemaal, ik hang daar geen waardeoordeel aan. Ik vond daar niet direct iets van op dat moment, behalve dat ik mezelf wel even afvroeg of ik dan misschien niet te opdringerig was met mijn stapeltje netwerkmiddelen. Nou ja, so be it.

Image: Ingrid Seraarens

Pot of gold

Maar effe, uitgaand van het normale scenario dat je die visitekaartjes op je bureau hebt liggen, je bent ondernemer, investeert in een training, weet dat je daar andere ondernemers gaat ontmoeten en dan neem je niet een visitekaartje mee? Je wil, zoals ik het zie, toch jouw business, expertise of product in de spotlight zetten? Je wil toch wijzer worden van jouw bedrijf? Er geld mee gaan verdienen? Is dan niet ieder contact een potentiële “pot met goud”? Of ligt dat voor iedere business anders? Is het zijn van Virtual & Personal Assistant zo een algemeen goed dat ik er met mijn bedrijf harder aan moet trekken dan een andere tak van sport? Als ik dagelijks de social media kanalen mag geloven, is het aantrekken van klanten en krijgen van opdrachten geen peanuts, to say the least.

En natuurlijk, alleen maar met je visitekaartje strooien heeft geen enkel effect, maar in combinatie met wie je bent, waar je voor staat, het persoonlijke contact dat heeft bijgedragen aan het overhandigen van je marketinginstrument blijft ergens in het brein van je potentiële klant hangen. Lijkt mij. Denk ik.

The aftermat

Terug naar de training. Goede sfeer, veel geleerd, gedeeld en ideeën uitgewisseld. Ik ben door die training geïnspireerd geraakt om meer te gaan schrijven en probeer daar ook gericht mee aan de slag te gaan. Want ik vind het leuk joh!

Een paar dagen na de training kregen wij een bedankbericht van de trainster waar – met ieders goedkeuring – alle emailadressen werden gedeeld. Het was een leuk en informatief bericht. Maar, om een of andere reden sleepte ik het bericht niet naar de map “training” in mijn email account. Dat is niets voor mij, berichten um sonst laten staan in mijn inbox.

Afgelopen week opende ik het bericht opnieuw en toen bedacht ik me dat ik de deelnemers best een bericht kon sturen, uit belangstelling. Niet om Ing’s Bizz direct te verkopen of mijn diensten aan te bieden, maar om te vragen hoe het met de meiden is, hoe ze zijn gevaren na onze training, of ze lekker aan het schrijven zijn gegaan, hoe het met hun bedrijf gaat. Omdat zij me oprecht interesseren; je hebt tenslotte een connectie gemaakt, in het echt.

Ik kreeg welgeteld één reactie. Een lieve, leuke, dat dan weer wel. Ik weet niet of ik er in iemand anders ogen goed aan heb gedaan. Of iemand mijn manier van netwerken misschien als te veel sales gericht ziet. Maar, het is niet zo heel erg belangrijk hoe iemand anders daar naar kijkt. Het is mijn benadering, mijn manier van netwerken. En ik realiseer me al te goed dat niet iedereen die je ontmoet je klant is. Dat hoeft ook niet, het gaat om het human contact en wat dat voor mogelijkheden met zich meebrengt.

Niets is fout

Iedereen doet het op zijn eigen manier en niets is fout. Gelukkig maar! En dit stuk is geen waardeoordeel over hoe iemand anders zaken doet of probeert te doen. Dat wil ik zeker gezegd hebben.

Ik denk dat in deze tijd, waar offline contact maken op de weg terug is en serieus de concurrentie aangaat met online netwerken, je er goed aan doet een stapel visitekaartjes binnen handbereik te hebben. Je weet tenslotte nooit wie je ontmoet.

En nu jij. Hoe zien jij netwerken anno 2019? Hoe pak jij dat aan? Laat het mij weten in een reactie!